Interview met cartoonist Guur

Cartoonist Guur werd geboren en getogen in het pittoreske Havanna aan de Waal.
Ooit werd hij omschreven als een luie aartspessimist met de sociale vaardigheden van een droogtrommel. En gelijk had ze, die moeder van hem. Als driejarige tekende hij al fanatiek. Aanvankelijk stonden vooral het vrouwelijk naakt en massagraven centraal in zijn werk. Later, op de basisschool, verschoof de thematiek richting slachthuizen en huidziekten.
Na járen oponthoud vanwege studiepogingen en nóg eens een handvol jaren omdat hij zo nodig een boek moest schrijven, is Guur sinds kort terug in creabealand en plaatst zijn werk op zijn website, Guur.org. Cartoonblog legde hem de volgende vragen voor:

Wat trok je aanvankelijk aan in cartoons maken? Hoe is die interesse geëvolueerd tijdens je carrière?

‘Zonder meer de vluchtigheid. Ik bedenk een grap, sla aan het krabbelen en een paar uur later staat er een cartoon online. Met een beetje mazzel voelen een paar zuurpruimen zich diep beledigd. De volgende dag begint alles opnieuw. Ik hoef niet al te consistent te zijn, kan meegaan met de stemming van de dag. Dat vind ik prettig.’

Zijn er andere aspecten van tekenen die je nog zou willen verkennen?

‘Ik houd niets tegen, maar als ik teken komt Guur eruit. Ik heb wel eens een blauwe maandag geschilderd. Het leverde weinig anders op dan hele grote cartoons, in olieverf op linnen.’

Welke creatieve invloeden hebben de grootste invloed op je gehad?

‘Ik vrees iets onbenulligs als Suske en Wiske (een Vlaamse strip uit de vorige eeuw – red). Als kind verslond ik die boekjes, God weet waarom. Alles aan die gasten is degelijk: hun gedrag, hun grapjes, de manier waarop ze getekend zijn. Nog steeds moet ik moeite doen om niet van die debiele schoenen te tekenen, met van die opstaande neuzen.’

Welke genres zou je nog willen verkennen als tekenaar? Wat is je volgende project?

‘Zolang ik Guur kan blijven uithangen, sta ik daarnaast open voor letterlijk alles. Misschien ga ik nog eens kinderboeken illustreren, of een promotiefolder voor de Jehovah’s Getuigen. Wat dat betreft ben ik net een hoer.’

Op wat in je carrière ben je tot nu toe het meest trots?

‘Trots heb ik nooit zo goed begrepen, maar ik vind het aangenaam als iemand wiens smaak ik respecteer mijn werk waardeert, of als iemand wiens smaak ik verafschuw mijn cartoons bagger vindt.’

Hoe ben je begonnen?

‘De afgelopen 8 jaar heb ik gewerkt aan een meesterroman. Het was mijn intentie de grootste schrijver van Nederland te worden en ik mag wel zeggen dat dat gelukt is. Om Harry Mulisch (een Nederlandse romancier uit de vorige eeuw – red) te sparen wacht ik met publiceren tot hij dood is (hij heeft al zo lang op het overlijden van Reve moeten wachten). Al die tijd heb ik nauwelijks getekend, terwijl ik dat toch van kinds af aan gedaan had. Nu er als schrijver geen doelen meer te behalen zijn ben ik weer aan het tekenen en ik vind het fantastisch.’

Wat was je grote doorbraak?

‘Die komt spoedig.’

Wat heb je op moeten offeren voor je kunst?

‘Mijn kat. Dat was niet bepaald prettig.’

Welk liedje beschouw je als de soundtrack van jouw leven?

‘No rain, van Blind melon. Draai ik zo’n 27 keer per dag, al gaat dat best vervelen. Ik wil niet klinken als een hypergevoelig meisje van 14, maar dat nummer is voor mij geschreven.’

Heb je de laatste tijd iets cultureels gedaan?

‘Jazeker. Ik ben onlangs nog naar het Museum voor moderne kunst in Arnhem geweest, al heb ik net moeten googelen voor de naam van het museum.’

Ben je modieus?

‘Voor geen meter. Ik draag nog steeds dezelfde kleren als 10 jaar geleden. Toch ben ik een groot voorstander van mode hoor. Noem me een idealist, maar ik geloof echt dat mooie kleren lelijke mensen een stuk gelukkiger kunnen maken.’

Lijd jij voor je kunst?

‘Niet specifiek voor mijn kunst. Maar ik lijd wat af. Mijn kroegpsychologe zegt dat het nooit beter zal worden. Waarschijnlijk daarom staat andermans leed zo centraal in mijn werk.’

Wat is je favoriete gebouw?

‘De Inktpot in Utrecht. Ik ken geen saaiere stad dan Utrecht, maar wanneer ik er per trein aankom en ik dat gebouw zie, denk ik: misschien heb ik ongelijk.’

Kan kunst de wereld veranderen?

‘De wereld verandert toch wel. Voor veel mensen is het geruststellend te denken dat zij daar een bijdrage aan leveren, of ze nu de plee van de lokale jeugdsoos schoonmaken of Belangrijke Kunst maken.’

Wat is je favoriete cartoon?

‘Afgetekend de grappigste cartoon ooit gemaakt is die van het beginnend Fins kunstenaarsduo Ayk Mukinnen en Un Frekotni, door Gummbah. Mijn God, de eerste keer dat ik die zag viel de helft van mijn lichaamsfuncties uit van het lachen.’

Wat is de grootste bedreiging voor het cartoonisme?

‘Mensen die weten hoe het moet in het leven. Humorloze idealisten, die niet begrijpen waarom andere mensen twijfel willen zaaien. Maar ze zijn tegelijk een zegen voor inspiratie.’

Welk advies zou je een beginnende cartoonist geven?

‘Kijk niet te veel naar hoe andere cartoonisten het doen. Mensen voelen feilloos aan wanneer je aan het imiteren bent. Dat geldt uiteraard niet alleen voor cartoons. Kijkers van Idols zouden zeggen: “doe je eigen ding”.’

Wat vind je het allergrootste kunstwerk?

‘De man die werk vond, van Herman Brusselmans. Een literair monument.’

Wat is het beste advies dat iemand je ooit gegeven heeft?

“Als ik jou was zou ik weer beginnen met roken.”

Wat is het ergste dat iemand ooit over je heeft gezegd?

‘Iemand die ik al eens had gesproken: “kennen wij elkaar?”

Wat is je hoogtepunt?

‘In de kroeg, één biertje vóór aangeschotenschap. Met een half oor luisterend naar een vriend wiens verhalen je al lang kent, met anderhalf oor en twee ogen verliefd worden op een dame die je daarna nooit meer zult zien.’

Wat is je dieptepunt?

‘Op longkanker na, kan ik niets ergers bedenken dan feestjes. In mijn top tien van dieptepunten staan zeker acht feestjes.’

Wat is het belang van cartoons?

‘Cartoons Met Een Boodschap zijn net als SIRE-spotjes: de mensen die zich er wat van aantrekken zijn waarschijnlijk juist de mensen die de wereld toch al niet onaangenamer maakten.
De cartoonisten die ik zelf graag zie zijn geen opvoeders. Zij willen anderen vermaken, verbazen, choqueren. Volwassen kleuters, met een potlood en een afwijking in de hersenen, die af en toe scherpe analyses maken.’

Wat voor soort slaper ben je?

‘Als mijn dag niet verpest wordt door een wekker slaap ik rustig 10 uur per etmaal. Als ik wél vroeg op moet snooze ik eerst een uur. Op werkdagen is niets mooier dan de wetenschap dat je nog even kunt blijven liggen.’

Lees ook:Interview – Mars Gremmen
Lees ook:Interview – De Mondcartoonist
Lees ook:Interview: Kapreles – Waar cartoons en kunst elkaar kruisen
Lees ook:Afscheidsinterview Norman
Lees ook:Interview – Stefan Nieuwenhuis

3 reacties op “Interview met cartoonist Guur

  1. kapreles

    coole stuff, die Guur!

      /   Beantwoorden  / 
  2. GuurFan

    Al enige tijd probeer ik dit heerschap te volgen. Guur is voor mij ongezouten, origineel getekend en compromisloos. Een volslagen eigen stijl die voor mij op dit moment met kop en schouders boven de nieuwe generatie cartoonisten uitsteekt!

      /   Beantwoorden  / 
  3. ThereWasNoLight

    Guur ist Krieg!

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.